در اين ساعت , هيچ رغبت و شوري در اطراف من به تحرک ديده نمي شود . هر چيز در بطن خاموشي و سکوت , معناي غليظ انزوا را در خود متبادر مي کند.
اما مي خواهي تو را به مراتب اشتياق ,به طرز شورانگيزي دعوت کنم؟ با صداي لطيف آنچه که
با قلب من هم آهنگ شده , براي تو اين وسعت از تنهايي را تشريح نمايم؟
مي خواهي - به حکم سنگين يک انسان دردمند- تو را به اعماق انحراف يک شاعر- در لحظه هاي پاکي
که آن رابه کنه - شدن - مي رساند ببرم و در آنجا چشم تو به اين گوشه گيري ِ عجيب خيره شود! و ببيني اين حالات در چه مراحلي به انتهاي قداست خود نزديک مي شود . اين مکنونات قلبي براي کسي  که به ارزش هاي مجرد انساني فکر مي کند. نمود انکار ناپذيري دارد .
 لحظه هاي غم وياس و اشک . بخشي از زندگي است و دروني هاي پر تجسس و مشوش يک
انسان اهل نظر را تشديد مي کند. باز نه  آنهايي که ريا و دروغ و حسد آنها را به مقصد شوم شان تحريک مي کند.
صداي اين دسته گوش خراش ترين نواهاي طبيعت است . تصوير متحول يک دريا را با امواج از هم گيسخته و گاها منظم آن تماشا کن . آنچه که تو را به انگيزه و حس ديدن سوق مي دهد بي شک - آن وضوح و زلالي و عمق بي مانند دريا است که روح انسان , با ژرفناي بزرگ آن طبيعت آشفته خو مي گيرد.

من صداقت و عظمت قلب آدمي رادر آن لحظه هاي عزيز (اکتشاف و رسيدن) به نقطه اي مي دانم که در گذشته از محالات بود و در آينده امکان آن بي هيچ انکاري - صورت پذير است
 همين طور بايد فکر کرد وادامه داد و نمي بايست در انديشه و حال رودخانه اي غرق شد
. شما ديده ايد گاها اقيانوس هايي هم هستند در قلب انسان هايي, که التهاب و جوشش را در محبت کردن مي بينند
 و هر حرکتي نشانه ي پيامي است
دوست ناتمام شما
م.آرمان
 ساعت 3 بعد از ظهر چهارشنبه
87/
4/
12

****
نام شعر: انسان ِ من

انسان ِ من
ديوار ِ به  خشت در آرميده را
آوار
آوار
در آواز ِ شکستن ِ اين طرد ِ سياه سال
چون شرط بر يقين
آزاد کن
آغاز کن .
که هر  خراب ِ خار خسته را ديده ام
در ثمر
نشانه ايست...

وراي ِ "بودن"
به حيرتي
شدن " به راه  را,
به تنگناي ِتزلزل از دوندگي
بهانه ايست...
*
مرگ , در بستر انديشه 
تخت
ميان به خواب نيست , بسته است
چه فکر خام کرده مرگ؟

چه فکر خام کرده مرگ ؟

بي درنگ
به خوف زار ِ محو راه ِگنگ ِ جا
در کمين
نشسته است ؟

*
ور نه انسان منقلب
ديوار خشت, به نور  بسته را -

بي گمان
نگون,
 نگاه
مي کند
ورنه انسان منقلب
کوههاي سخت  بر جدار سنگ  تنيده را
تحجر سهو است برايش
 هنگام که تيشه هاي مکرر ِ "خواستن" با تيغه هاي  مستهلکش
شدن
شدن 
 شدن را
  نشايد از خودش رها کرد 
  به حکم  زندگي ي ِ سهل
 از خود مهار کرد.
*
و چه تلخ نوش   فرو کرد خواهد
  در عروق  زندگي 
مرگ را - انسان بي خرد
آنگاه که خود فريبي  ي ِ بي تعمدش -
 دردهايش را بر هول گاه  ِ بي فروغ  ِ مرگ
طعنه بر "هيج "  عمق مي افزايد
*
آنگاه ست که ديگر , اميد را بر زمين
 انسان حقيقت سرا - روايت نخواهد کرد

آنجاست که دگر انسان را
حکايت قاطعانه اي ,  
بيدار مي کند
 از زمان نبودنش
*
آن گاه ست که انسان
راستي " را چون دروغ "
از "داد خواهي" مفرطش
بي  داد  مي کند
جهان را به غفلتي  غليظ چون گيج گاه کور ِ تن خموده اي
بيمار مي کند
*
اما اما
من اين ميان
دچار  ِ نيش نيش ِ فکرهاي ِ"هست" خود
بر درون زبانه  مي کشم به نيستن
فکر مي کنم به درد
به زيستن
*
انسان ِ من
انسانِ قرن هاي دور دست  را
به خواستگاه  ِ غايتش, در خواست مي کند
به تنگ بر قفس تکيده را
آزاد مي کند
آزادي را
آه...
آزادي را
آغاز مي کند
مرگ را
آباد مي کند

شعر سپيد: م.آرمان ميرزانژاد